oncelikle bir buraya bakiniz.
elvan'in bu notunu cok onemsedim ben. cunku hakikaten cizgiler cok sey anlatiyor orada. "ne olmustu" sorusunun cevabini bir cirpida veriyor. 19 ocak'ta ne olmustu biliyor musunuz? turkiye'nin sevimsiz tarihinin tekerruru yasanmisti bir kez daha halaskargazi caddesi'nin oralarda bir yerlerde. metin'i oldurenler oldurmustu hrant'i da. ya da bunun gibi bir sey iste...
pekiyi o 19 ocak'tan bu 19 ocak'a neler oldu? o sorunun cevabi daha da basit aslinda. koskocaman bir hic; agos'un mahalle bakkalarinda standlara cikmasinin disinda. ha bir de beyaz bere bir hayli moda oldu ulkede. "bir bebekten bir katil yaratan zihniyet"in gun gectikce guclendigini gorduk hatta. o bebeklerin sayisinin azalmasini beklerken herkes, yarattiklari populariteye ozenip ogun gibi yasin gibi meshur olmak isteyen baska bebekler de turedi hatta. sarkili turkulu klipler yapildi, youtube'den hep beraber izledik. "biz"ler ise hrant olduk, ermeni olduk, adalet aradik. resimlerimizi karartir, facebook'ta statumuzu degistirir ve hatta tam da su an okudugunuz yazi gibi yazilar yazar olduk. bir gece once taksim'de gobecikler atarken ertesi gun agirbasli yaslar tutacak kadar bilinclendik. kendimizle gurur duyduk.
pek cogumuzun aksine hrant degilim bugun, o kadar buyuklenecek kadar kaybetmedim kendimi henuz. ne yaptim ki bugune kadar "ben de hrant'im" diye boburleneyim ortalikta? rakel ya da aret de olamam. hele ki sera, delal ve ararat'in yerine kendimi hic koyamam, onlarin acisini hic anlayamam. evimin salonunda tek basima oturup onlarin acisini cekmiyorum ben, kendi acimi cekiyorum.
sevmiyorum galiba ben kitleleri, kitlelerin kitlesel tepkilerini. kollektif masalara vurulan kollektif yumruklarin ozundeki muhafazakar birlik duygusundan korkuyorum. kitlelerin burundugu "biz" hissiyatinin "onlar"i dislayan yapisindan korkuyorum. baskalarinin yarattigi muhayyel cemaatleri protesto ederken kendi muhayyel cemaatlerimizin korlestirici etkilerine kapilmaktan korkuyorum. bir guvercinden daha urkek, cok daha tedirgin.
su an saat neredeyse 3, ve ben biliyorum ki en mukaddes "biz" bile "onlar"dan daha kıymetli degil...
not: buraya gulumseyen bir hrant fotografi eklemek istedim, o fotografi bulmak o kadar zor oldu ki...
elvan'in bu notunu cok onemsedim ben. cunku hakikaten cizgiler cok sey anlatiyor orada. "ne olmustu" sorusunun cevabini bir cirpida veriyor. 19 ocak'ta ne olmustu biliyor musunuz? turkiye'nin sevimsiz tarihinin tekerruru yasanmisti bir kez daha halaskargazi caddesi'nin oralarda bir yerlerde. metin'i oldurenler oldurmustu hrant'i da. ya da bunun gibi bir sey iste...
pekiyi o 19 ocak'tan bu 19 ocak'a neler oldu? o sorunun cevabi daha da basit aslinda. koskocaman bir hic; agos'un mahalle bakkalarinda standlara cikmasinin disinda. ha bir de beyaz bere bir hayli moda oldu ulkede. "bir bebekten bir katil yaratan zihniyet"in gun gectikce guclendigini gorduk hatta. o bebeklerin sayisinin azalmasini beklerken herkes, yarattiklari populariteye ozenip ogun gibi yasin gibi meshur olmak isteyen baska bebekler de turedi hatta. sarkili turkulu klipler yapildi, youtube'den hep beraber izledik. "biz"ler ise hrant olduk, ermeni olduk, adalet aradik. resimlerimizi karartir, facebook'ta statumuzu degistirir ve hatta tam da su an okudugunuz yazi gibi yazilar yazar olduk. bir gece once taksim'de gobecikler atarken ertesi gun agirbasli yaslar tutacak kadar bilinclendik. kendimizle gurur duyduk.
pek cogumuzun aksine hrant degilim bugun, o kadar buyuklenecek kadar kaybetmedim kendimi henuz. ne yaptim ki bugune kadar "ben de hrant'im" diye boburleneyim ortalikta? rakel ya da aret de olamam. hele ki sera, delal ve ararat'in yerine kendimi hic koyamam, onlarin acisini hic anlayamam. evimin salonunda tek basima oturup onlarin acisini cekmiyorum ben, kendi acimi cekiyorum.
sevmiyorum galiba ben kitleleri, kitlelerin kitlesel tepkilerini. kollektif masalara vurulan kollektif yumruklarin ozundeki muhafazakar birlik duygusundan korkuyorum. kitlelerin burundugu "biz" hissiyatinin "onlar"i dislayan yapisindan korkuyorum. baskalarinin yarattigi muhayyel cemaatleri protesto ederken kendi muhayyel cemaatlerimizin korlestirici etkilerine kapilmaktan korkuyorum. bir guvercinden daha urkek, cok daha tedirgin.
su an saat neredeyse 3, ve ben biliyorum ki en mukaddes "biz" bile "onlar"dan daha kıymetli degil...
not: buraya gulumseyen bir hrant fotografi eklemek istedim, o fotografi bulmak o kadar zor oldu ki...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder